Święta Katarzyna

Nazwa osady, w której „odzwierciedliła się kultura duchowa”, pochodzi od patronki miejscowego kościoła i klasztoru – Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej, męczennicy – wzniesionego w 2. poł. XV w. z fundacji biskupa krakowskiego Jana z Rzeszowa – ponoć w miejscu dawnego pustelniczego eremu, któremu początek dała leśna chatka rycerza Wacławka, który Roku Pańskiego 1399 porzucił swe krwawe rzemiosło i osiadł u stóp Łysicy, by wieść żywot pustelnika. I tak oto, niejako, ta puszczańska osada „przysnęła” na kilka stuleci… aż, na pocz. XX w., grupa zapaleńców – krajoznawców – z powstającego właśnie w zaborze rosyjskim Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego – „odcięta kordonem granicznym od Karpat i Tatr” i „z Łysicy biorąca miarę gór” – „odgrzebała” krajoznawczo ową wioskę dla ogółu społeczeństwa, spragnionego wycieczek ku górskiej „swojszczyźnie” – czyniąc z niej „Zakopane Kongresówki”.